Niedawno Komisja Spraw Społecznych, a następnie Izba Reprezentantów Belgii zatwierdziły projekt ustawy posłanki cd&v Nahimy Lanjri. Dzięki temu wypełniona zostaje istotna luka w reformie systemu bezrobocia: całkowity brak zabezpieczenia dla osób, które poświęcają swój czas, energię i dyspozycyjność, aby wspierać bliską osobę wymagającą opieki (mantelzorgers / aidants proches). 

W praktyce chodzi często o dziesiątki nieregularnych godzin pomocy tygodniowo, z powtarzającymi się sytuacjami nagłymi, co uniemożliwia wykonywanie płatnej pracy. W związku z tym zadań tych podejmują się osoby korzystające z zasiłku dla bezrobotnych. Wielu opiekunów ryzykowało więc w konsekwencji całkowite wykluczenie z systemu bezrobocia – a przecież i tak często znajdowali się już w trudnej sytuacji ze względu na fakt, że nie mogli podjąć pracy.

Zatwierdzony projekt stanowi pierwszy – ograniczony, ale realny – krok w kierunku uznania specyficznej sytuacji tych opiekunów. Termin na dopełnienie formalności został przedłużony do końca marca. Projekt umożliwia również uzyskanie maksymalnie 12 miesięcy zwolnienia z obowiązku gotowości do podjęcia pracy, powiązanego z miesięcznym świadczeniem, którego wysokość wzrośnie z 390 euro do 746 euro. Kwota ta odpowiada najniższemu zasiłkowi dla bezrobotnych: dla osoby współzamieszkującej w ostatnim okresie pobierania zasiłku.

Rozwiązanie to jest często przedstawiane jako dobre, ale ACV to jedynie niezwykle cienka i dziurawa siatka zabezpieczająca. Dostęp do świadczenia otrzymają tylko ci, którym uda się w ciągu 30 dni uzyskać w kasie chorych potwierdzenie, że osoba, którą się opiekują, jest niemalże całkowicie zależna od opieki i że poświęcają na opiekę co najmniej jedną trzecią pełnego etatu.

Regulacja obejmuje maksymalnie jeden rok, podczas gdy w wielu sytuacjach (np. poważne niepełnosprawności, choroby prowadzące do niezdolności do pracy) utrata samodzielności jest trwała lub nawet nieodwracalna. 

Wysokość świadczenia nie zapewnia żadnej ochrony przed ubóstwem. Nie uwzględnia w ogóle sytuacji rodzinnej i szczególnie dotyka wielu samotnych matek. Rząd uzasadnia tak niską kwotę, twierdząc, że osoba zwolniona z obowiązku dostępności na rynku pracy nie może otrzymywać więcej niż minimalny zasiłek dla bezrobotnych… podczas gdy opiekunowie wykonują realną i niezbędną pracę, która kosztowałaby społeczeństwo znacznie więcej, gdyby była powierzana profesjonalnym instytucjom opiekuńczym.

ACV zdecydowanie ubolewa, że minister pracy, gospodarki i rolnictwa David Clarinval nie uwzględnił powtarzających się ostrzeżeń partnerów społecznych. Kiedy problem został zgłoszony, odmówił wzięcia odpowiedzialności i stworzył rozwiązanie administracyjnie skomplikowane i prowadzące do ubóstwa. Wybrał je zamiast zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych dla opiekunów nieformalnych – do czasu wprowadzenia pełnoprawnego statusu.

ACV apeluje teraz do rządu o zdecydowany sygnał. To ogromne zadanie, które należy zrealizować w ciągu roku. Zbyt wiele rodzin znajduje się już na skraju przepaści, dlatego należy działać natychmiast.

ACV-CSC